Alles is lastig.

Ik voel me dronken. Licht in mijn hoofd. Mijn bed tolt en mijn gedachten doen fijn mee. Ik lijk te zoeken naar woorden die ik toch niet kan vinden en ik raak erdoor gefrustreerd. Sinds vanochtend kijk ik de hele tijd most evil en andere documentaires over seriemoordenaars. Naast mijn bed staat een bord met een witte boterham met smeerkaas en sambal, ik heb kei honger, maar geen zin om mijn bed uit te gaan voor het broodje, dus dan maar de chips die voor me ligt. Het liefst had ik jou in mijn bed gehad, omdat het fijn voelt om bij je te zijn, net als die ene nacht dat ik op dat matras op de grond lag (en jij erbij kwam). Mijn tongpiercing en smileypiercing zijn eruit door een ongelukje (dat afliep op de ehbo & ic) en daar baal ik van. Volgende week staat een weekendje zeeland op de planning, maar ik twijfel of ik wel zin heb om te gaan. Alles is zo lastig vandaag.

Bonkend hoofd.

Hoofdpijn en maagpijn, maar ik overleef het wel. Twee nieuwe broeken (en een rokje) rijker verliet ik Utrecht met de bus, terug naar Zeist. Budgetshoppen ftw! Ik heb overal verf, ben al dagen aan het schilderen, creativiteit ten top. Het is bijna weekend en ik kan bijna niet wachten, we gaan balluh tot we vallen. Mijn hoofd bonkt en mijn maag staat niet naar eten, toch eten we zo salade en pasta. Wickedly nice. Jij zit steeds in mijn hoofd (en ik weet eigenlijk niet hoe ik je eruit krijg, zeker niet na dat smsje van vanochtend). Ik wil op vakantie, naar heel ver weg, met heeel lekker weer en even niet denken aan alles. Maar het blijft bij dromen.

Onbeantwoorde liefde.

Er staat me iets bij over een videoband. We hebben geen video gekeken, niet nu de dvd mateloos populair is, al was het wel toepasselijk geweest. Maar nee, we keken een dvd. Wat we precies keken weet ik eigenlijk al niet meer, ik keek toch alleen maar naar jou. Het klinkt zo klef als ik het schrijf. Nooit had ik verwacht zoiets als dit over iemand te schrijven. Wat er was voelde zo goed, maar het opschrijven voelt onwennig. Mijn handen hebben inmiddels honderden brieven naar je geschreven, die allemaal op mijn bureau liggen te verstoffen. Ik denk eraan ze je allemaal te geven, ooit, niet nu. Misschien laat ik ze wel bundelen, maak ik er een boek van, een liefdesverhaal. “Lieve Marije” noem ik het, en daaronder zal dan mijn naam prijken. Joyce de Vries, trotse auteur van een (waargebeurd) verhaal over onbeantwoorde liefde.

Rennen.

Buiten schijnt de zon en is het lekker warm. In mijn hoofd is het bewolkt en duurt het niet lang meer voordat het zal beginnen met regenen. Als het eenmaal regent overstroomd mijn hoofd en weet ik dat het gewoon een kwestie van tijd is, voordat alles me teveel word. Problemen verdrinken in alcohol is geen optie, een dag later komt het toch terug. Het enige dat me altijd op de been hield is nu mijn grootste vijand. Met een grote boog moet ik om hem heen, maar als hij onverwachts ergens anders opduikt word het een waar gevecht. Niet tegen mijn vijand, eerder een gevecht tussen gevoel en verstand. Wel of niet. Niet of wel. Ik wilde dat ik dingen anders had aangepakt, dat ik niet zo impulsief beslis of dat ik gewoon de plekken waar mijn vijand aanwezig is ontwijk. Ontwijken, the story of my life. Ik moet niet voor alles wegrennen, maar dat is het enige dat ik nu kan doen. Rennen, zo hard als ik kan.

Museum.

Door het centraal museum. 2 Nieuwe tentoonstellingen. Utrechters dromen van Rome & Standpunten. Standpunten was mooi, anders dan anders, niet verwacht dat ik zo onder de indruk zou zijn. Utrechters dromen van Rome was mooi, maar niet mijn ding, maar het neemt niet weg dat het een geweldige dag was. Ik zit eraan te denken snel nog een keer naar Standpunten te gaan, gewoon om nog even zo te genieten.

Leeg en toch ook niet.

Mijn hoofd zit vol,
maar mijn gedachten zijn leeg.
Ik kan uren kijken naar niets.
Gewoon de leegte in.
Denkend aan niets,
maar wel met een vol hoofd.