Onbeantwoorde liefde.

Er staat me iets bij over een videoband. We hebben geen video gekeken, niet nu de dvd mateloos populair is, al was het wel toepasselijk geweest. Maar nee, we keken een dvd. Wat we precies keken weet ik eigenlijk al niet meer, ik keek toch alleen maar naar jou. Het klinkt zo klef als ik het schrijf. Nooit had ik verwacht zoiets als dit over iemand te schrijven. Wat er was voelde zo goed, maar het opschrijven voelt onwennig. Mijn handen hebben inmiddels honderden brieven naar je geschreven, die allemaal op mijn bureau liggen te verstoffen. Ik denk eraan ze je allemaal te geven, ooit, niet nu. Misschien laat ik ze wel bundelen, maak ik er een boek van, een liefdesverhaal. “Lieve Marije” noem ik het, en daaronder zal dan mijn naam prijken. Joyce de Vries, trotse auteur van een (waargebeurd) verhaal over onbeantwoorde liefde.

Rennen.

Buiten schijnt de zon en is het lekker warm. In mijn hoofd is het bewolkt en duurt het niet lang meer voordat het zal beginnen met regenen. Als het eenmaal regent overstroomd mijn hoofd en weet ik dat het gewoon een kwestie van tijd is, voordat alles me teveel word. Problemen verdrinken in alcohol is geen optie, een dag later komt het toch terug. Het enige dat me altijd op de been hield is nu mijn grootste vijand. Met een grote boog moet ik om hem heen, maar als hij onverwachts ergens anders opduikt word het een waar gevecht. Niet tegen mijn vijand, eerder een gevecht tussen gevoel en verstand. Wel of niet. Niet of wel. Ik wilde dat ik dingen anders had aangepakt, dat ik niet zo impulsief beslis of dat ik gewoon de plekken waar mijn vijand aanwezig is ontwijk. Ontwijken, the story of my life. Ik moet niet voor alles wegrennen, maar dat is het enige dat ik nu kan doen. Rennen, zo hard als ik kan.

Leeg en toch ook niet.

Mijn hoofd zit vol,
maar mijn gedachten zijn leeg.
Ik kan uren kijken naar niets.
Gewoon de leegte in.
Denkend aan niets,
maar wel met een vol hoofd.